“İnsanlar adlarından söz ettirmeye,iz bırakmaya bayılıyorlar.Tanınmak,bilinmek,fark edilmek istiyorlar.Bunu narsistlik bir amaç uğruna da yapıyor olabilirler,hep varolmak,ölümün yıkıcılığından kurtulmak için de.”

Caddenin karşısında,yirmilerinde gösteren bir kızın ışıklara yakın bir yerde uzunca bir süredir beklediğini far etti.Elinde bir buket çiçekle bir erkek yaklaştı kıza,gülümseyerek çiçekleri uzattı.Kız sevindi.Çiçeği alan kızın yüzündeki sevinç,Mavi’nin muhayyilesine yılllar önce yaşadığı bir olayı getirip,bıraktı yine.

Bir gün caddede yürürken çiçekçinin önünde durmuş ve eşine çiçek almıştı.Eşi çiçeklere çok sevinmişti,ancak beş on dakika sonra basit bir meseleden dolayı şiddetli bir kavgaya tutuşmuşlardı.Dr.Maviye göre haksızlıktı bu,bunu hiç hak etmemişti.Ne ummuş ne bulmuştu.

Daha sonra kare kare çiçek alma sahnesine dönmüş ve kendisine çok şaşırmıştı.Çiçeği eşi için almamıştı.Evet evet,yanlış duymadınız.Kendi benliği için almıştı.Çiçek alırken hayalinde canlanan sahne bunu ele veriyordu.Amacı eşini sevindirmek değildi.Tam tamına hayalinde şu imge vardı o an:Çiçeği veriyor,eşi çok seviniyor ve Mavi’ye bir kere daha hayran oluyor.Bana çiçek alan bir kocam var diye düşünüyor ve eşini kutsuyor.

Ne kadar utanmıştı kendinden.İnsan benliği tüm iyi eylemleri kendine mal etmek istiyordu.Bu olay, birkaç ay zihnini meşgu etmişti.

Sonraları olayın aslında şöyle geliştiği sonucuna varmıştı:”Çiçekleri gördüğümde içimde eşime çiçek alma arzusu uyandı.Yaratıcı,eşime rahmetini ve şevkatini beni vesile kılarak hissettirmek istedi ve içimde çiçek alma arzusu,meylini yarattı.Bana düşen sadece bir vesilelikti.Yaratıcı tarafından bana verilen çiçek alma arzusunu kötüye kullandım.Eşimi sevindirmek için değil kendi benliğim için, onun bana hayran olmasını sağlamak için aldım çiçekleri.Halbuki bu hissi bana Yaratıcı’nın verdiğini fark edip bunu eşime söylemeliydim.Yani bu sana Yaratıcı’nın armağanı demeliydim.”

Kıza çiçek veren erkeğe odaklandı yeniden.Çiçekleri ne için verdiğini bilmek istedi.Kız arkadaşını etkilemek için mi?Onu kendisine hayran bırakmak için mi?Yoksa sadece kalbindeki duyguları çiçek aracılığıyla ifade etmek için mi?Onu gerçekten sevindirmek için mi?Eğer öyleyse bu duyguyu ona da Yaratıcı vermemiş miydi?Bunun farkında mıydı?Kız arkadaşını sevindirme eylemini sahiplenecek miydi?Yoksa Yaratıcı’ya şükredecek miydi?

İz bırakmak:İnsanın unutulmama çabası.Ölüme karşı kullanılan savunma mekanizmalarından biri.İnsanın en büyük arzusu.Bu uğurda akla hayale gelmeyen şeyler yapabiliyor insanlar ama hepsi beyhude bir çabaya dönüşüyor.Yaratıcı’yla ilişkilendirilmeyen her davranışın ömrü sabun köpüğünden kısa…

Kaynak:Giderken Bana Bir Şeyler Söyle…

Reklamlar