Duada elleri kaldırmak ve Allahu Teala’ya hamd etmek,Resullullah(s.a.v.) efendimize salat ü selam getirmek, sonra dileğini söylemek,dua ederken göğe bakmamak,duayı bitirince elleri yüze sürmek duanın edeplerindendir.Bu edepleri şöyle sıralayalım:

1)Şerefli zamanları kollamaktır:Arefe günü,Ramazan ayı,Cuma günü,gecenin son üçüncü bölümü ve seher vakitleri gibi.

2)Şerefli halleri değerlendirmektir: Secde hali, savaşçıların karşılaşması ve yağmur yağması halleri,namaz için ikamet okunurken ve kalbin rikkat hali gibi.

3)Kıbleye dönmek, elleri kaldırmak ve duadan sonra yüze sürmek.

4)Gizlilik ve seslilik arasındaki bir sesle yalvararak söylemek.

5)Seci yapmaya kendini zorlamamak.Duada haddi aşmak bununla tefsir edilmiştir.Ayet ve hadislerde belirtilen ve rivayet edilen dualarla yetinmek en iyisidir.Çünkü, herkes kendiliğinden dua etmeyi beceremez, bu sebeple haddi aşmasından korkulur.

6)Tazarru,huşu ve korku ile dua etmeli.Zira Allahu Teala buyuruyor ki:”Doğrusu onlar, iyi işlerde yarışıyorlar, korkarak ve umarak bize yalvarıp dua ediyorlar ve bize karşı gönülden saygı duyuyorlardı.” Ve Rabbinize gönülden ve gizlice yalvarın.”

Mümin, dua ve rızayı birleştirmiş olmak için dili ile dua ederken kalbiyle de rıza göstermelidir.

7)Kesinlikle istemek,kabul edileceğine inanmak ve bu yoldaki ümidini doğrulamak: Bunun lüzumuna dair deliller çoktur.Süfyan b. Uyeyne şöyle dedi:” Bildiği kendi kötü durumu, kişiyi dua etmekten alıkoymasın;çünkü Allahu Teala mahlukların en kötüsü olan İblis’in duasını bile kabul etmiştir.Allahu Teala bunu şöyle ifade ediyor.”Rabbim!Dirilecekleri güne kadar beni ertele,dedi.Allah(c.c.)  da, sen bilinen güne kadar geri bırakılanlardansın, dedi”

8)Duada ısrar etmek,onu üç kere tekrarlamak ve kabulünün geciktiği zannını taşımamaktır.

9)Duayı Allahu Teala’nın zikriyle açmak, Allahu Teala’ya hamd ve senadan sonra Resullallah(s.a.v.) ‘a salat ü selam getirmek ve duayı yine bunlarla bitirmektir.

10)Tevbe etmek,zulme uğrayanlara haklarını iade etmek ve bütün benliğiyle Allahu Teala’ya yönelmektir ki, bu saydıklarımızın en mühimidir ve duanın kabulünde esastır.

Kaynak:Gönül İncileri